Doğaya müdahalede bulunduğu halde geri dönüşümü konusunda hakkında zıt görüşler olan HES (Hidro elektrik santral )ler ile ilgili olarak bir ofsayta düşmek istemedik şu ana kadar. Yani yasal her türlü önlemi alınarak doğaya müdahalede bulunulduğunda bunu gelişmenin ve enerji ihtiyacının bir sonucu olarak görmek istedik ve işin kritiğini uzmanlarına bırakmayı tercih ettik.

HES in doğaya olan zararları kimine göre var idi, kimine göre yok idi. İşte anormallik buradaydı. Çünkü bir şey ya vardır ya da yoktur. Akademik çevreler ve bilim insanları temkinli demeçler verip gelecekten kuşku duyarlarken zaman içinde gördük ki devletin bu işle ilgili her resmi kurumu HES’lerin doğaya uyumlu olduğu ve dolayısı ile zararlarının göz ardı edilebileceği hususunda hemfikirler.

Böylesine farklı değerlendirmelere yol açabilen bir yatırımda ısrar edileceğine doğaya zararı sıfır olan ve geri dönüşümünde hiçbir sorun yaşanmadığı konusunda da ortak kanaat oluşmuş olan bir başka enerji yatırımına; rüzgar enerjisine defalarca dikkat çekmeye çalıştım. Fakat ticari bir kafaya sahip olmadığımdan dolayı rüzgar enerjisi ile ilgili bütün televizyon konuşmalarımın ve gazete yazılarımın beyhude olduğunu zaman içinde anlamış oldum. Çünkü rüzgar enerjisinin çevreye ve ülkeye sağlayacağı faydalar çoktu ama yatırımcısına sağlayacağı fayda kısa vadede pek yoktu. Yani ilk yatırım maliyeti oldukça pahalı idi. Biz de saf saf yıllarca bu yatırımı önerip durduk, kafa şişirdik. Oysa beri yanda Allah’ın dereleri akıyordu insanı tahrik edercesine. İki beton iki tünelle işi karşıya geçirebilirdi meraklısı. Neye rağmen? Yargıya ve bilimsel görüşlere rağmen. Ülkemizde kanun var ama hukuk yok diye diye dilimizde tüy bitti. Yani kanunun yaptırım gücü ve uygulamasında sıkıntı çekmekte olan bir ülkeyiz. Vur deyince öldüren bir yapımız var. Devletin malının deniz olduğunu gören her yurdum insanı nasıl ki eline kazma küreği alarak veya altına bir iş makinası çekerek müdayit (müteahhit) oluyor, nasıl ki hukukun, devletin yağmalanması karşısındaki çaresizliğinden cesaretlenen her aklı evvel denizlerimizin doldurulmasını, yolların denizlerimizden geçirilmesini, otobüs terminallerinin elde avuçta kalmış sınırlı sayıdaki koyumuza yapılmasını bir rant kapısı olarak görüyor, şimdi de eline iki kuruş geçiren yurdum vatandaşı HES yatırımına koşuyor. İşin tadı kaçtı. Herkes HESci oldu. Hatta artık kahvehanelerde, lokallerde insanların sahip oldukları HES’ler konuşuluyor. Eskiden adamın evliliği, işi, dükkan sayısı, daire sayısı konuşulurdu. Şimdi devir değişti. Artık sahip olduğunuz HES sayısı ile değerlendiriliyorsunuz. Hatta hor görülüyorsunuz. Küçümsenen bakışlara muhatap oluyorsunuz. Hala senin bir HES in yok mu? der gibi bakıyor insanlar birbirine.

Ve acı final; bütün bunlar yargıya rağmen devlet eli ile yapılıyor ne yazık ki.  Ondan sonra da Ermeni Yasa Tasarısı sebebi ile Amerika Birleşik Devletleri’ ne veryansın ediyoruz. Yahu o Amerika. Öyle ya da böyle çıkarı var.

Sen Türkiye Cumhuriyeti Devletisin. Sen önce iç hukukuna ve doğana sahip çık. Kanununu uygula. Senin kendi toprağına harakiri yapmakta ne gibi bir çıkarın olabilir ki?

Cevabı ben vereceğim de ağzım su dolu konuşamıyorum.