Osmanlı döneminden Cumhuriyet’e geçişimizin üzerinden hemen hemen bir asra yakın bir süre geçmiş olmasına rağmen itiraf etmek gerekir ki devlet yönetiminde taşlar yerli yerine oturtturulamamıştır. Bilhassa milli eğitim ve sağlık gibi ana temel hizmetlerde bir türlü tabir yerindeyse dikiş tutturulamamıştır. Her iki hizmet alanında da sık sık değişen sistemler yüzünden ilerleme sağlanamamış, hizmetler yaz-boz tahtasına çevrilmiştir.

Kurumları sağlam temeller üzerine oturtturamadığımız için beklenen ilerleme bir türlü sağlanamamıştır; milli servet ziyan olup gitmiştir. Hala yetişmiş insanımızdan yeterince yararlanamıyoruz, her iki alanda niceliğimizi artırdık ama niteliğimizi geliştiremedik. Bu yüzden de 90 yılda bir arpa boyu yol alamadık.

Geçen hafta ilimizin düzenli örnek bir hastanesinin çalışkan ve başarılı bir başhekimini ziyarete gittim. Masasının üzeri imza bekleyen evraklarla doluydu. Benim gibi bekleyen insanlar vardı. Arada sırada gelen telefonlara cevap vermeye çalışıyordu. Saat 08’den 10’a kadar evrakları inceleyip imzaladı. Onarım ve satın almalarla ilgili hastane müdürüne talimatlar verdi. O gün iki önemli ameliyatı olduğunu söylemişti, ama bir türlü bürokratik işlemlerden fırsat bulamıyordu. Bu durumun tüm devlet hastanelerinde aynı olduğunu söyleyebilirim. Birçok emek ve gayretlerle yetişmiş hekimlerimizin kendi alanları dışında zaman harcamaktan asıl hizmetlerini yürütemedikleri bir gerçektir. Bu durum verimliliği azaltmaktadır.