Köşe Yazısı

Ben küçük bir kız çocuğuyum. Bir elimde elma şekerim, bir elimde okul çantam. Benim için her şey anlamlı her şey muntazam. Annemim bir tabak sıcak yemeği, babamın sımsıcak kucağı ile mutlu dünyam. Zamana karşı koyamıyor hiçbir şey bende büyüdüm ergen oldum. Bin bir renk açıldı etrafımda. Acıyla tanıştım yüreğim sızlar oldu zaman zaman. Elim, yüzüm saçım başım gözüm bir başka görünür oldu. Hayat denilen bir yol uzandı önümde. Biraz ürkek biraz heyecanlı adımlarım, meraklı tüm zihnim; kanarcasına içmek istiyorum yaşamın sularından.

Gün geldi, devran döndü önce iş, sonra aşk dediler; ekmeğini eline al önce dediler. Çalıştım, çabaladım önce kendim için sımsıkı tutundum hayata. Tam ayaklarım yere basmışken, birden kesiliverdi ayaklarım yerden yeniden. Aşkın sımsıcak kucağına düştüm ben de. Pembe hayallerim daha da pembeleşti. Yuva denilen tatlı bir sözcük çıktı dudaklarımdan ve “evet” dedim bende birlikte yol almak için, elimi tutan gözümün içine bakan bir erkeğe…

Şimdi şaşkın gözlerle bakmaktayım, ürkek adımlarla çıktığım yolculuk burada son mu bulacak? Dört duvar arsına sığdırmaya çalıştığım mutluluk nerden karşıma çıkacak? Ben bir kadınım; hayallerim de bitmedi, arzularım da isteklerim de. Ama iş derken, eş derken, çocuk derken, ev derken hayallerimi koyacak bir köşem kalmadı.

Ve şimdi tekrar “gülümse ey hayat” bir kadın olarak bana da gülümse. Sorumluluğumu paylaş, yükümü azalt, derdime ortak ol ve tut ellerimden sıkıca tıpkı ilk günkü gibi. Unutma! Ancak benim mutluluğumdan, benim hayallerimden vazgeçmezsen yeniden aydınlanır tüm dünya. Beni bana verirsen ben de senle sen olurum o zaman. Çoğalan sevgimiz sığmaz olur yüreklerimize. Gülümse…

Hayata her dam gülümsemeniz dileği ile sevgiler…